home
Hans Vredegoor,
Deventer 1953,
Akademie voor Beeldende Kunsten, Arnhem 1978,
woont en werkt in Arnhem.
-------------------------------------------------------
Hans Vredegoor
Inlevingsgevoel en kennis van ruimte
Hans Vredegoor, wie kent hem niet, geboren in Deventer (1953) startte
reeds vroeg met zijn schilderscarrière,
vanaf 1981 werkt hij als zelfstandig beeldend kunstenaar.
Van 8 oktober tot en met 5 november presenteert Hans Vredegoor een mooie en
weloverwogen expositie met grafiek,
schilderijen en sculpturen bij Galerie Clement aan de Prinsengracht 843-845 te
Amsterdam.
Persoonlijk was Hans Vredegoor bij mij bekend als de etser, de graficus, en
vooral ook de technicus,
een kunstenaar die materiaalkennis als vanzelfsprekend acht. Kennis die
onontbeerlijk is om de brede diversiteit
in technieken en materiaal aan te kunnen en te beheersen. Ik weet nog goed dat
ik er begin jaren negentig enige moeite
mee had om zijn werk te duiden. Ik vond zijn schilderijen nogal grafisch van
opzet, en zijn etsen, waar ik vooral verliefd
op werd, schilderachtig en sterk beeldend van opzet. De kruisbestuiving tussen
de twee verschillende technieken zag ik
toen niet.
Inmiddels zijn we ruim twintig jaar verder, nu is het mij duidelijk geworden,
deze kunstenaar is er een uit duizenden,
of zoals we tegenwoordig met getallen smijten, miljoenen. Zijn werk is tot
wasdom gekomen. Het enige wat ik mij nog
afvraag is: wat was er eerst, zijn schilderijen, zijn grafiek of zijn
sculpturen. Onbewust moet Vredegoor hebben aangevoeld
dat hij zich later ook zou gaan ontwikkelen tot een subliem beeldhouwer met
subtiele ruimtelijke vormen. Reeds in zijn
vroege werken, zowel zijn etsen als in zijn schilderijen, kom je zijn
individualistische beeldende vormen tegen, die een sterk
driedimensionaal beeld weergeven.
Het zijn niet alleen de uitzonderlijke technieken die hij beheerst in zijn
werkproces, het is vooral zijn fijnzinnig inlevingsgevoel,
kennis van ruimte, kleur, vorm en de verbinding daarvan. Zijn typisch eigen
kleurgebruik maakt zijn werk wel sterk
herkenbaar, van dieppaars tot gifgroen en oranje, gemengd met subtiele
pasteltinten. Zowel in zijn etsen, zijn schilderijen
als in zijn sculpturen wordt je geconfronteerd met deze eigenzinnig
samengebrachte tegenstellingen. Royale losstaande,
wollige, ruimtelijke vormen, die een eigen leven zijn gaan leiden, zwevend en
bewegend te midden van tekenachtige
lijnen, schetsen, aanwijzingen, en vooral ook verdiepingen, het vraagt om meer.
Hans Vredegoor biedt ook meer, ruim zes jaar geleden is hij de vele geschilderde
‘sculpturen op doek en papier’
gaan omzetten tot driedimensionale ruimtelijke sculpturen, deze als
vanzelfsprekend noodzakelijke kunstvorm is in
mijn beleving van groot belang om het werk, het totaalbeeld van Hans Vredegoor’s
levenswerk te begrijpen en inzicht
te krijgen in zijn beeldend voorstellingsvermogen. Vredegoor laat de kijker
vrij, hij dwingt niet af, de kijker geeft de
invulling en de kunstenaar is de toeschouwer. Het gaat niet om een directe
herkenning van vorm en uiting van.
Het gaat om de abstracte samensmelting van techniek, inzicht en weergave op
velerlei manieren visueel weergegeven.
Met zijn recente sculpturen is het alsof de beelden uit de schilderijen zijn
gelicht en een eigen leven zijn gaan leiden.
Ze zijn omgezet tot dezelfde herkenbare vormen, maar dan teruggebracht tot het
minimale middels het gebruik van
twee of drie verschillende materialen. Een sterk aansprekend beeld is ‘De Denker
3’, gemaakt van polyester en brons,
twee ogenschijnlijk tegengestelde kleuren en materialen die elkaar op
verrassende wijze aanvullen, het moet zo zijn,
subtiele zachte vormen samengesmolten met het ruwe oppervlak van het brons met
hier en daar een gepolijst lichtpuntje,
herkenbaar als van Hans Vredegoor.
Het totaalbeeld is compleet doch eindigt nooit, dat is de constante spanning die
Hans Vredegoor oproept met zijn werk,
waar gaat het verder, de herkenning is in ieder geval een terugkerend feit,
naast zijn vele belangwekkende tentoonstellingen
in binnen- en buitenland is Hans Vredegoor een bescheiden mens gebleven, een
mens die nadenkt over zijn werk,
bezint over de beelden die hij wil oproepen, momenten die hij neerzet met een
eigen signatuur, belangrijk voor een
land als Nederland. We zouden ons moeten realiseren wat Hans Vredegoor nog aan
Nederland verbindt, zijn werk is
internationaal gekend en mag terecht gezien worden als een van Nederlands meest
belangrijke kunstenaar, bekend
met vele technieken, vernieuwingen en inzichten van hedendag.
Bij Galerie Clement aan de Prinsengracht 843-845 exposeert Hans Vredegoor op de
eerste verdieping van deze
mooie en vooral ook lichte locatie zijn beeldende werken. De combinatie van de
drie verschillende getoonde disciplines
bieden een moment van herkenning, rust en verdieping. De expositie is te zien
van 8 oktober tot en met 5 november 2011.
Op de begane grond worden werken geëxposeerd van de Colombiaanse kunstenares
Miriam Londoño, ook deze expositie
is te zien van 8 oktober tot en met 5
november 2011.
Yvonne Langenberg in Vernissage, Art magazine, Beeldende kunst
in Europa, 18e jaargang nr. 3 okt/nov.2011
-------------------------------------------------------
Vredegoor studeerde aan de Academie voor Beeldende Kunsten
in Arnhem tot 1978.
Hij onderneemt het liefst zwerftochten in zijn innerlijke belevingswereld. Zijn
schilderijen ontstaan uit een vlek
die hij geleidelijk aan laat uitvloeien tot een abstract gegeven waarbij hij
lichte en donkere effecten via golvende
bewegingen en organische vormen laat uitstralen tot iets herkenbaars. Zijn
schilderijen vormen een aangename
ontdekking voor degenen die een zekere poëzie van het toeval en een lichte
transparantie in zijn schilderkunst zoeken.
Deze grafische, plooibare en verfijnde onderwerpen verschijnen tevens in zijn
beelden. In dit driedimensionale werk
komt hetzelfde technische meesterschap voor. Het bewerken van tedere kleuren met
pastel en inkten, afgewisseld
met collage-onderdelen in zijn schilderijen, wordt in zijn beelden vervangen
door een samenspel van verschillende
materialen die hij op een vernuftige manier aan elkaar koppelt. Door ronde
sensuele vormen en zachte curven wordt
de abstractie verzacht. Zijn werk lijkt gevoelig en sierlijk de essentie van
mens en natuur weer te geven.
Uit
de catalogus bij de expositie Sculptour 2011, Beukenhof-Phoenis
Galleries, Kluisbergen (België)
-------------------------------------------------------
Mijn werken zijn concrete voorstellingen van iets onbenoembaars. Ze bevinden
zich in het niemandsland
tussen figuratief en abstract. Dat is een droomwereld die geheimzinnig is, maar ook vertrouwd,
verrassend
en
tegelijkertijd vanzelfsprekend, soms herkenbaar maar toch moeilijk te duiden.
In dit schemergebied vind ik mijn eigen figuratie uit.
Die ontstaat uit een combinatie van invallen, overpeinzingen en toevalligheden,
zonder een consequente
redenering vooraf.
Het uiteindelijke resultaat is vaak niet meer dan een vermoeden van wat ik
bedoeld had.
En dat is genoeg. Ik hoef niet een mysterie te onthullen, maar wil juist het geheime ervan
benadrukken.
Zo wordt mijn werk een doorkijkje naar Arcadia waar denken en dromen elkaar ontmoeten.
(bij expositie Galerie Witt, Dordrecht 2010)
---------------------------------------------------------------------
Équilibre
fragile entre forces contraires
Broos evenwicht tussen elkaar tegengestelde krachten.
Hans Vredegoor is ongetwijfeld een
van Nederlands bekendste schilders. Zijn werken bevinden zich in privé-,
bedrijfs- en overheidscollecties. Hij heeft vele malen geëxposeerd in Nederland
en het buitenland, in galeries en musea.
Hans Vredegoor begint altijd met een
doek een paar keer vóór te bewerken. Hij brengt er wat resten verf op aan tot
het wit van het linnen verdwenen is, en werkt dan intuïtief verder met slechts
een vaag idee waar het naar toe moet. Dan ontstaat er ineens iets waarop hij
direct moet reageren. Een aanduiding van een vorm, een beweging: een schilderij
ontstaat pas als de afstand tussen hem en het werk vervalt. Dat wil zeggen als
hij in de ban raakt van de wisselwerking tussen de verschillende
schilderkunstige ingrepen op het doek, een kluwen van op elkaar betrokken
handelingen, die hij een dialoog van dualiteiten noemt.
“In mijn werk gaat het om een broos
evenwicht die tussen elkaar tegengestelde krachten kan bestaan. Het gaat om het
verband tussen gebeurtenissen, bewegingen, veranderingen. Ik wil op de grens
zitten tussen toeval en controle, illusies en werkelijkheid, beweging en
stilstand, chaos en orde.
”Die contrasten roepen een in de
hand gehouden vitaliteit op die het onderliggende verband geen geweld aandoen.
Het afwisselend schilderen en etsen veroorzaakt een
kruisbestuiving: in de loop der tijd worden de schilderijen meer grafisch en de
etsen meer schilderachtig.
“Soms lijkt het of je iets herkenbaars in de abstracte voorstelling ziet. Dat
is nooit bedoeld als een spiegel van de werkelijkheid, maar meer als een
geconstrueerde fictie, een mogelijkheid die al werkend ontstaat.”
Het specifieke karakter dat Hans Vredegoor zo in
zijn werk legt, wordt nog versterkt door zijn persoonlijk kleurgebruik. Primaire
kleuren die zo vaak worden gebruikt in abstracte schilderijen, ontbreken bijna
altijd bij hem. Hij aarzelt niet om kleuren te gebruiken als gifgroen, oranje en
paars, terwijl hij vaak werkt met pasteltinten groen en blauw om een harmonieus
evenwicht te realiseren.
Hans Vredegoor laat ook enkele zeer
persoonlijke beelden zien.
(La Montagne, 13 augustus 2004, ter
gelegenheid van de expositie in La Maison du Patrimoine in Châtel-Montagne,
Frankrijk.)
oorspronkelijke
tekst
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Tussen toeval en controle
Hans Vredegoor betitelt zijn werken wel als
landschappen van de geest. Daarmee is dan meteen het beslissende element in zijn
werk genoemd, want om een simpele passieve waarneming gaat het hier al lang niet
meer. Nee, de toeschouwer wordt aan het werk gezet, en de beslissingen die
Vredegoor hem dwingt te nemen zijn bepalend voor het soort schilderij dat
uiteindelijk opdoemt.
Om dat te bereiken schept Vredegoor een
atmosfeer die voortdurend ambivalent blijft. Hij zet zware ronde lijnen
tegenover strakke rechte, combineert kleuren die elkaar schijnbaar tegenspreken
en gebruikt diverse technieken, waardoor het onmogelijk wordt het werk in het
hokje schilderij, ets of collage onder te brengen. Vaak is er de suggestie van
herkenbaarheid; even denkt de kijker iets vertrouwds te zien, om het volgende
moment het spoor weer bijster te raken. Chaos blijkt tegenover controle op te
treden, verftoetsen contrasteren met krijtstrepen en zo wordt de kijker al snel
in de positie gemanoeuvreerd van een koorddanser, die moet trachten zijn
evenwicht te bewaren tussen hemel en aarde, lucht en steen, en moet kiezen uit
verschillende interpretaties van wat hij ziet. Opmerkelijk is dat ook het
kunstwerk zelf tweeslachtig wordt en, lijkt het, zelf moet bepalen wat nu
precies zijn positie in de wereld zal zijn.
Om dit werk te kunnen maken heeft Vredegoor
eigenlijk alleen maar rust nodig. Hij trekt zich terug in zijn atelier in Arnhem
of in de Auvergne, en volgt zijn ingevingen. Een echte atelierschilder dus, maar
wel een die werkt volgens geheel eigen wetten; de ene keer haalt hij de lijmkam
door de verf, de andere keer brengt hij de lijn op het doek aan door een
uitgeknipte papieren strook op te plakken. (……)
(uit Kunstbeeld, ter
gelegenheid van de expositie bij Galerie Delfi Form in Zwolle, 2002)
---------------------------------------------------------------------------------------------------
Vredegoor toont bedrevenheid in abstracte
kettingreacties
In feite spelen de schilderijen van Hans
Vredegoor een spelletje met de kijker. De kunstenaar daagt uit met herkenbare
flitsen en zet het publiek tegelijkertijd op het verkeerde been. Wie denkt in
het niemandsland tussen figuratief en abstract enig houvast te hebben gevonden,
blijkt juist te dwalen. Vredegoor presteert het om toeschouwers voortdurend een
aantrekkelijk lokaas voor te houden waarmee ze gegarandeerd de mist ingaan. De
kunstenaar stelt zich echter wel op als een kijktherapeut die het creatieve
voorstellingsvermogen van galeriebezoekers wat tracht aan te scherpen. (….)
Vredegoor: "Vertrouwde waarnemingen
leveren altijd aspecten op waar je ook abstract mee uit de voeten kunt. Door het
toepassen van licht- en donkereffecten kunnen bijvoorbeeld gefantaseerde
vormsuggesties een uitstraling krijgen van iets herkenbaars. Het grensgebied van
fantasie en werkelijkheid wordt daarmee al gauw betreden. Voor mij beantwoordt
een schilderij nooit aan een zorgvuldig voorbereid scenario. Iedere ingreep op
het doek vraagt om een antwoord. Daarmee wordt eigenlijk een artistieke
kettingreactie op gang gebracht. Ik stort mij in een avontuur waarvan de afloop
onvoorspelbaar blijft". (…..)
Soms wordt een aangeboden titel ingezet als
een middel om de bezoeker gaandeweg aan het twijfelen te brengen. Zo wordt ‘Beker
van verlangen’ ingebracht als een dubieus figuratief thema om het
schemerachtige grensgebied tussen figuratief en abstract te leren kennen. De
kijker krijgt daarbij nadrukkelijk een vormenpakket voorgeschoteld. Bij nadere
beschouwing verliezen alle bekers echter hun identiteit en krijgen geleidelijk
aan een abstracte status. Daarmee worden de rollen van kunstenaar en publiek in
feite omgedraaid. De toeschouwer wordt aan het werk gezet om de abstractie te
zien en Hans Vredegoor trekt zich terug om gade te slaan hoe dat proces
verloopt.
Hoewel Vredegoor zeker geen aspiraties heeft
als genreschilder, kwalificeert hij zijn schilderijen als ‘landschappen van de
geest’. Tussen de muren van zijn ateliers in Arnhem en de Franse Auvergne
voelt hij zich voortreffelijk op zijn plaats. Blauwe luchten en pittoreske
bospartijen staan echter niet op zijn programma. Vredegoor onderneemt het liefst
zwerftochten door zijn innerlijke belevingswereld.
(Alkmaarsche Courant, door Onno Hoedeman, 30
juni 2000 tet gelegenheid van de expositie in de kunstuitleen van Alkmaar).
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Le printemps vient du Nord
De lente komt uit het noorden.
De schilderijen van Hans Vredegoor (die zowel in Arnhem
als in de Auvergne woont, staat in een recente catalogus) vormen een aangename
ontdekking voor degenen die een zekere poezie van het toeval en een lichte,
haast transparante schilderkunst zoeken.
De schilder verbeeldt op deze manier een plooibaar en verfijnd onderwerp in over
het algemeen zachte kleuren, waar hij hier en daar met ruwe halen pastel of inkt
doorheen krast. Hij past ook collage toe, heel gedoseerd: ovaaltjes, halve
maantjes die een meer uitgesproken accent geven aan de zachtheid van de verf.
Hans Vredegoor geeft zonder twijfel blijk van een zeer
groot technisch meesterschap en vooral van een heus vermogen de kijker aan te
zetten tot dromerijen, om zijn geest te laten ronddwalen in het imaginaire waar
hij tot rust kan komen van de hectiek van de wereld.
(Le Roannais, februari 1997, ter gelegenheid
van de expositie bij Galerie Jean-Pierre Prébet, Roanne, Frankrijk).
oorspronkelijke tekst
-------------------------------------------------------------------------------------------------